«Η tιμή tης Άvvας» – Mια αληθιvή ισtoρiα μαvoύλας πou πιάσtηkε vα kάvει πεζoδρόμιo

Uncategorized

Θα με συγχωρέσετε που επέλεξα να αφήσω το «αθυρόστομο» ύφος του κειμενογράφου… αλλά ίσως είναι ο καταλληλότερος τρόπος για να περιγράψει το συγκεκριμένο περιστατικό.

Θα με συγχωρέσετε που επέλεξα να αφήσω το «αθυρόστομο» ύφος του κειμενογράφου… αλλά ίσως είναι ο καταλληλότερος τρόπος για να περιγράψει το συγκεκριμένο περιστατικό.

Αστυνομικό Τμήμα Ομόνοιας

Η ιστορία είναι πραγματική. Μου την αφηγήθηκε πελάτισσα μου, Αστυνομικίνα που υπηρετεί στο Α/Τ Ομονοίας.Δευτέρα βράδυ λέει η Αστυνομικίνα, είχανε μαζέψει καμιά δεκαριά π@@τάνες έξω από ένα ξενοδοχείο της οδού Μενάνδρου. Ανάμεσά τους και την Αννα. Την πετάξανε σε ένα κελί, μαζί με τις άλλες. Η ώρα 11:00.Σε μισή ωρίτσα πλάκωσαν οι δικηγόροι. Μια – μια οι αλλοδαπές την έκαναν. Πληρώνανε οι νταβατζήδες τους.Ξέμεινε η Αννα.

– Ο δικός σου ο δικηγόρος;

– Από που ξεφύτρωσες εσύ;

– Το μωρό ποιανής είναι;

Βουβαμάρα. Οι Αστυνομικοί αλληλοκοιταζόντουσαν. Ήταν κι η πελάτισσα μου, που την είχε πιάσει το μητρικό. Μανούλα κι αυτή.Σηκώνεται, φέρνει στην Αννα λίγο καφέ.

– Γιατί ρε κοπέλα μου;

Γιατί άμα το πεις, έρχεται η σειρά του να ρωτήσεις και για πιο λόγο γίνανε όλα αυτά; Και ποιος φταίει; Και μήπως φταις κι εσύ που γίνανε όλα αυτά, όπως σκ#τα γίνανε.

Και δεν το λες.

Γιατί; Γιατί έτσι…

Και πάνω απ’ όλα γιατί η Αννα έχει ένα βρέφος έξι μηνών.

Γιατί τα βρέφη δεν μπορούν να φάνε ροβίθια ή φακές που φέρνει κάθε μεσημέρι ο άντρας της από τα συσσίτια της εκκλησιάς. Ούτε να καταλάβουν ότι σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχουν άνθρωποι που βγάζουν σε μια μέρα τόσα ευρώπουλα, όσα ακριβώς χρειάζεται μια οικογένεια για να ζήσει ένα χρόνο! Κι ότι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, προκείμενου να βγάλουν άλλα τόσα παραπάνω (και τι να τα κάνουν γ#μω την τρέλα μου;) είναι ικανοί να στείλουν στο θάνατο χιλιάδες οικογένειες.

Όχι! Τα βρέφη δεν τα καταλαβαίνουν αυτά.

Κι έτσι η Αννα πήρε το τσαντάκι της και την έκανε για την οδό Μενάνδρου. Τριάντα ευρώπουλα ο πελάτης. Είκοσι παίρνεις για το μ…ι σου και δέκα δίνεις στο ξενοδοχείο. Στηνεις κ….λο στον πρώτο βρομιάρη που θα στα δώσει και μετράς τις φτυσιές.Ένας, δυο, τρεις πελάτες και να το αλμυρόν και να τα τσιγάρα. Σου μένει και κάτι τις να αγοράσεις ένα μπουκάλι κρασί να το πιεις με τον Αλέξανδρο σου (άλλος πτυχιούχος κι αυτός), να ξεχαστείς λιγάκι.Τριάντα ευρώ.

Η τιμή της Άννας.

Και για να τα λέμε όπως είναι, το είχε ξανακάνει. Και μια και δυο φορές. Τη μια για να βγάλει τα κοινόχρηστα, την άλλη για να βγάλει το χαράτσι. Μάλιστα! Και είχε ξαναβρεθεί στο ξενοδοχείο της Μενάνδρου και είχε ξαναμετρησει φτυσιές στην ψυχή της.Τριάντα ευρώπουλα το γ……ι, δεκαπέντε η π…..α.

Έτσι ωμά, γιατί έτσι γίνονται.

Ο Αξιωματικός Υπηρεσίας, ξεστόμισε μια βαριά βρισιά.

– Να χέσω που είμαι άνθρωπος, ρε π##στη μου…

Κατόπιν, άλλαξε ένα βλέμμα με τους άλλους που ήταν εκεί μέσα. Και με τη Αστυνομικίνα, που έτρωγε τα νύχια της από τον καημό.

– Αστην να φύγει. Μην γράφεις τίποτα στο βιβλίο συμβάντων…

– Φεύγα ρε κορίτσι. Κάντην τώρα δα, Πάρε την τσαντούλα σου και χάσου…

Εκεί η Αννα. Δεν έλεγε να σηκωθεί από το κάθισμα.

Ο Αξιωματικός Υπηρεσίας, βάρεσε μια γροθιά στον αέρα. Ε, και που να τη βαρέσει ο άνθρωπος;

Στα λαμόγια; Στους γραβατοπειρατές; Στους τραπεζίτες; Στις πολυεθνικές; Στα αφεντικά του; Στον διοικητή του; Στο στομάχι του;

– Πόσο κάνει αυτό το γ#μ#μένο το αλμυρόν ρε Μαρία; (Μαρία λένε την πελάτισσά μου)

– Κανά εικοσάρι…

Ο Αστυνομικός έβγαλε κι έριξε ένα ταληράκι στο τραπέζι. Μετά ήρθαν κι οι άλλοι. Και η Μαρία, που της είπε κι όλα της Άννας διανυκτερεύον φαρμακείο για να το αγοράσει.

– Ορίστε. Μαζεύτηκαν αρκετά… Θα χεις να πάρεις και τσιγάρα… Φεύγα και μην ξαναγυρίσεις εκεί ρε κορίτσι μου. Δεν λέει…

Για κείνο το βράδυ τουλάχιστον, ο άνθρωπος είχε ανεβάσει την τιμή του…

Πηγή: www.tromaktiko.gr


Διαβάστε περισσότερα
Loading...